H κατοικία βρίσκεται στον Κάμπο της Αντίπαρου, σε περιβάλλον αγροτικού χαρακτήρα, με ήπια τοπογραφία και αραιή δόμηση μικρής κλίμακας, περιτριγυρισμένη από φυσική βλάστηση και καλλιέργειες ελιών και αμπελιών. Πρόκειται για την ανακατασκευή μιας παραδοσιακής ‘’κατοικιάς’’ με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον του νησιού και τις παραδόσεις του.
Η κατοικία εξελίχθηκε από τα χαλάσματα ενός μακρόστενου αγροτικού οικημάτος, γνωστό ως παραδοσιακή ‘’κατοικιά’’ τοποθετημένο στην άκρη του οικοπέδου, σε ένα μικρό ύψωμα. Εσωτερικά αποτελούνταν από μικρούς μεμονωμένους χώρους, όπου φιλοξενούνταν διαφορετικές λειτουργίες, σύμφωνα με τις ανάγκες των τότε κατοίκων.
Βασική μεθοδολογία ήταν η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της παραδοσιακής τυπολογίας με σκοπό το αρχιτεκτονικό παράγωγο να διατηρεί την ‘’ιστορία και ανάμνηση’’, παράλληλα όμως και ένα ύφος μοντέρνας αισθητικής προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ιδιοκτήτη και της σύγχρονης αγροτικής καθημερινότητας. Χαρακτηρίζεται ως ένα μικρό, απλό, χαμηλό, σεμνό, αδρό και χωρίς αλφαδιές οίκημα που παραμένει κοντά στη γη και αγκαλιάζει το χρήστη του. Αυτά τα στοιχεία δίνουν μια ήρεμη αίσθηση και αναπτύσσουν ένα απλό τρόπο ζωής που καλύπτει τις βασικές ανάγκες.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, τα σχέδια προσαρμόστηκαν στους χώρους που προϋπήρχαν, διατηρώντας τα βασικά στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του οικήματος, όπως τον εξωτερικό φούρνο, τα μικρά ανοίγματα, τις εσοχές στους πατητούς σοβάδες, τα μικρά ύψη, τα πάχη των τοίχων, τις πέτρινες υδρορροές και φυσικά τα παραδοσιακά υλικά.
Με μια πρώτη ματιά η κατοικία χαρακτηρίζεται από την πέτρινη τοιχοποιία που αποτελείται από τις προϋπάρχουσες πέτρες της ‘’κατοικιάς’’ εντάσσοντάς την απόλυτα στο φυσικό, ξερό τοπίο. Η τοιχοποιία εξελίσσεται σε εσωτερική αυλή, που αγκαλιάζει το βασικό εξωτερικό χώρο του σπιτιού δημιουργώντας ένα προστατευμένο χώρο και τονίζοντας το λευκό σοβατισμένο όγκο που φιλοξενεί την κουζίνα και το καθιστικό. Ένας ελεύθερος πέτρινος τοίχος σε συνδυασμό με το πέτρινο κτίσμα του υπνοδωματίου δημιουργούν ένα χώρο καθιστικού, πλαισιώνοντας τη φυσική τοπογραφία της βορειοδυτικής πλευράς του κάμπου.
Το ακατέργαστο ξύλο, η λεία τσιμεντοκονία και οι χτιστές εσοχές που αντικαθιστούν τα ντουλάπια αποτελούν κύρια στοιχεία της αισθητικής. Όλο το σπίτι είναι εσωτερικά και εξωτερικά στρωμένο με το παραδοσιακό πατητό τσιμεντοκονίαμα στο χρώμα της άμμου και συνδυάζεται με την παραδοσιακή οροφή των ασπρισμένων δοκαριών.
Η λιτότητα και αρμονία των υλικών συμπληρώνεται με την ένταξη παλιών μαρμάρινων νιπτήρων στους χώρους των μπάνιων και της κουζίνας, την ειδική κατασκευή από παλιά παραθυρόφυλλα της διαχωριστικής πόρτας μεταξύ κουζίνας και καθιστικού, όπως και την κατασκευή του μεταλλικού τραπεζιού της κουζίνας που δίνει ένταση μέσα στον χώρο.
Αυτά τα στοιχεία συνθέτουν την εναρμονισμένη συνύπαρξη του παλιού και καινούργιου, διατηρώντας την κλίμακα και την λογική της ανακατασκευής. Το ενιαίο επίπεδο των τριών κυρίων χωρών, η γραμμική εναλλαγή των χώρων με κεντρικό άξονα την κουζίνα και η άμεση επαφή με την κατά πολύ μεγαλύτερη εξωτερική αυλή είναι αυτά δίνουν την αίσθηση της απλότητας στη χρήση
