Η πολυκατοικία Hundertwasserhaus στη Βιέννη είναι ένα μοναδικό πολύχρωμο πείραμα που αψηφά όλους τους νόμους της αρχιτεκτονικής.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το Hundertwasserhaus είναι ένα από τα πλέον ξεχωριστά και αναγνωρίσιμα κτίρια του είδους του στον κόσμο. Η επιτυχία του γίνεται ακόμα πιο μεγάλη αν σκεφτεί κανείς ότι το έργο του Αυστριακού ζωγράφου Friedensreich Hundertwasser αψηφά με τον δικό του μοναδικό τρόπο κάθε νόρμα που έχουμε στο μυαλό μας για την σύγχρονη αρχιτεκτονική.
Όταν όλοι οι αρχιτέκτονες τις δεκαετίες του '60 και του '70 στρέφονταν σε πιο αυστηρές και λιτές φόρμες και το ρεύμα της μίνιμαλ διακόσμησης κέρδιζε έδαφος, λίγοι ήταν αυτοί που πήγαιναν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ένας από αυτούς ήταν και ο Hundertwasser που είχε γίνει γνωστός σαν ζωγράφος, αλλά το ενδιαφέρον του είχε στραφεί στην αρχιτεκτονική και την επιρροή της στην καθημερινότητά μας. Σύμφωνα, λοιπόν, με την φιλοσοφία του, κάθε άνθρωπος έχει μια Υποχρέωση Δέντρου και ένα Δικαίωμα Παραθύρου, τα οποία εφαρμόστηκαν στο Hundertwasserhaus.
Για να συμμορφωθεί με το πρώτο, το συγκρότημα κατοικιών έχει 16 ιδιωτικά μπαλκόνια, και 3 κοινές αυλές και μπαλκόνια, και στο σύνολό του περιέχει 250 δέντρα και θάμνους, ακόμη και στο εσωτερικό του κτιρίου. Η ταράτσα είναι και αυτή φυτεμένη για καλύτερη μόνωση, ενώ οι διάδρομοι και τα πατώματα δεν είναι επίπεδα, αλλά αυξομειώνονται απαλά για να μοιάζουν περισσότερο με το φυσικό έδαφος ενός δάσους.
Το Δικαίωμα Παραθύρου του κάθε ενοίκου υπαγόρευε ότι κάθε ένοικος μπορεί να βάψει ή να στολίσει με οποιονδήποτε τρόπο θεωρεί αυτός σωστό τον εξωτερικό τοίχο γύρω από το παράθυρό του. Όπως διατεινόταν ο Hundertwasser, ο άνθρωπος έχει τρία δέρματα: το δέρμα του σώματός του, τα ρούχα του, και το εξωτερικό της κατοικίας του, και ότι και τα τρία θα πρέπει να μεταβάλλονται διαρκώς έτσι ώστε ο άνθρωπος να εξελίσσεται.
Το εξωτερικό του Hundertwasserhaus είναι ανοιομοιογενές και παιχνιδιάρικο στο μάτι. Αντίθετα από την συντριπτική πλειοψηφία των κτιρίων, είναι γεμάτο ασύμμετρες καμπύλες, ετερόκλητα (αλλά όχι αταίριαστα) χρώματα, και ακόμα και οι εξωτερικοί τοίχοι δεν είναι επίπεδοι, αλλά καμπυλώνουν. Την ίδια ελευθερία ήθελε ο Hundertwasser να εντάξει και στον σχεδιασμό του υπόλοιπου κτιρίου: τα σκαλοπάτια είναι διαφορετικών διαστάσεων και αποτελούνται από διάφορα υλικά, ενώ το ύψος των ορόφων κυμαίνεται. Οι χαμηλότεροι όροφοι έχουν πιο ψηλά ταβάνια, ενώ οι ψηλότεροι έχουν πιο χαμηλά.
Το όραμα του ζωγράφου ήταν, μέσα από την αρχιτεκτονική, να ξεκινήσει και πάλι η επαφή του ανθρώπου με τη Φύση, όχι πια σαν κατακτητής, αλλά σαν συνεργάτης. Στις ομιλίες του μιλούσε για τις διαδικασίες της φυσικής φθοράς και κατέκρινε τους διάφορους πολεοδομικούς κανονισμούς. Μετά το Hundertwassehaus, ο ζωγράφος σχεδίασε πολλά ακόμη κτίρια τα οποία εξέλιξαν ακόμα περισσότερο την φιλοσοφία του όσον αφορά την επαφή του ανθρώπου με τη φύση.
Σήμερα, σχεδόν 30 χρόνια από την κατασκευή του το Hundertwasserhaus είναι μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Αυστρίας, αν και οι προτροπές του ανορθόδοξου αρχιτέκτονα δεν έχουν εφαρμοστεί ευρέως.
πηγή
