Αιτήσεις πτώχευσης κατατίθενται από προμηθευτές για πάλαι ποτέ κραταιούς εργολάβους. Σήμερα συζητούνται οι αιτήσεις κατά Μηχανικής και Ιόνιου Τεχνικής, προ ημερών συζητήθηκε η αίτηση πτώχευσης της Βιοτέρ. Καθησυχαστικές οι εισηγμένες.
Από τα σαλόνια στα αλώνια βρέθηκε μέσα σε λίγα χρόνια ο επιχειρηματίας Γ. Μαρούλης ο οποίος είχε εμφανιστεί ως σωτήρας της ΑΕΓΕΚ στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, ενώ είχε αναλάβει σημαντικά έργα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ μέσω του ομίλου Ιόνιος ΑΕ.
Σήμερα στο Πρωτοδικείο Αθηνών θα συζητηθεί αίτηση πτώχευσης κατά της Ιόνιος Τεχνική του ομίλου Μαρούλη που έχει καταθέσει ο όμιλος ΤΙΤΑΝ.
Σήμερα θα συζητηθεί και αντίστοιχη αίτηση πτώχευσης που έχει καταθέσει προμηθευτής της Μηχανικής, με κύκλους της διοίκησης της εταιρείας να υποστηρίζουν πως δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει καθώς διαθέτει «ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα».
Αντιμέτωπη με άλλη αίτηση πτώχευσης από προμηθευτή είχε βρεθεί προ ημερών και η διοίκηση της ΒΙΟΤΕΡ η οποία είναι πλέον σκιά του παλαιού εαυτού της εξαιτίας της πολυετούς κρίσης στα δημόσια έργα. Και η ΒΙΟΤΕΡ διαθέτει πάντως ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα.
Μέσα σε λιγότερα από δεκαπέντε χρόνια οι εισηγμένες του κατασκευαστικού κλάδου περιορίστηκαν από 35 σε σχεδόν πέντε. Με την εξαίρεση των τριών ισχυρών ομίλων (ΕΛΛΑΚΤΩΡ, ΓΕΚ – ΤΕΡΝΑ, J&P ΑΒΑΞ) ελάχιστοι από τους εισηγμένους έχουν οικονομικά στοιχεία που να εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους. Ο όμιλος Ιόνιος του Γ. Μαρούλη ήταν ένα από τα πρώτα θύματα της κρίσης στα δημόσια έργα και της κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων.
Ο επιχειρηματίας, αφού είχε καταφέρει να αποκτήσει στρατηγικό μερίδιο στην ΑΕΓΕΚ (με προτροπή των τραπεζών) και να αναλάβει σημαντικά έργα οδοποιίας, αποφάσισε να επεκταθεί στα ακίνητα. Ατύχησε, όπως ατύχησε και σε πολλές εργολαβίες καθώς σε κάποιες ο όμιλος Ιόνιος έχει κυρηχθεί έκπτωτος. Σήμερα μπορεί να έχει ανεκτέλεστο υπόλοιπο υπογεγραμμένων συμβάσεων περί τα 400.000.000 ευρώ αλλά αδυνατεί να το εκτελέσει...
Η διοικήσεις των εισηγμένων που βρίσκονται αντιμέτωπες με τις αιτήσεις πτώχευσης υποστηρίζουν πως το φαινόμενο εντείνεται εξαιτίας των γνωστών προβλημάτων ρευστότητας, αλλά κυρίως εξαιτίας του μεγάλου αριθμού προμηθευτών που έχουν από τη φύση τους οι κατασκευαστικές εταιρείες. Οι αιτήσεις πτώχευσης δεν θα υπήρχαν, επισημαίνουν, αν το δημόσιο (αλλά και ιδιώτες πελάτες) δεν καθυστερούσαν επί μήνες (ή και χρόνια) να καταβάλλουν τα οφειλόμενα.
Ειδικά για την περίπτωση της Μηχανικής, στελέχη που βρίσκονται κοντά στη διοίκηση Εμφιετζόγλου επισημαίνουν πως καταβάλλεται προσπάθεια, που θα φανεί στα αποτελέσματα του 2013, για περιορισμό των οφειλών σε προμηθευτές, εργαζόμενους, κλπ. Οι συνολικές οφειλές (μαζί με το δανεισμό) προσεγγίζουν τα 250.000.000 ευρώ αλλά βαίνουν μειούμενες επισημαίνουν.
Οι αιτήσεις πτώχευσης αποτελούν ένα μέσο πίεσης για πολλούς προμηθευτές οι οποίοι γνωρίζουν πως σπανίως ευδοκιμούν, ειδικά για εταιρείες οι οποίες εξακολουθούν να βρίσκονται σε λειτουργία. Εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων ρευστότητας αναγκάζονται να καταφεύγουν σε ακραία μέτρα με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι περιπτώσεις που φτάνουν μέχρι τα Πρωτοδικεία.
πηγή
